برپایی جلسه گرامیداشت روز مولانا در دانشگاه پیام نور مرکز نجف آباد

.

 سالروز شاعر بلند آوازه ایرانی مولانا جلال الدین بلخی رومی همچون سالهای گذشته با حضور استاد فرهیخته زبان و ادبیات فارسی دکتر نوریان در دانشگاه پیام نور مرکز نجف آباد پاس داشته شد.

 

در این برنامه علاوه بر دانشجویان و مسئولین و اعضای هیات علمی مرکز نجف آباد، گروه های ادبیات دانشگاه های پیام نور استان و آموزش و پرورش نجف آباد و نمایندگان انجمنهای ادبی شهرستان و کلیه ادب دوستان حضور داشتند.

 دکتر نوریان در مورد مثنوی خوانی به ایراد سخن پرداخت و ضمن تاکید بر استفاده از نسخه های معتبر دیوان شاعران گفت: مهمترین مطلب در خواندن مثنوی خواندن تمام آن به صورت پیوسته است چرا که هر حکایت نتیجه حکایت قبلی و مقدمه حکایت بعدی است. مثنوی متنی است که برای همگان گفته شده و برای فهم آن نیاز به مقدمات و علم خاصی نیست. مولوی مطالب را با زبانی قابل فهم به صورت مثال بیان کرده  به گونه ای که در قدیم مثنوی خوانی در بین افراد بیسواد هم رایج بوده و آنها می توانستند با شنیدن ، مثنوی را حفظ کرده و به درک عمیقی از آن برسند.

ایشان در ادامه افزود: بزرگترین درس مثنوی گام نهادن در طریقت و سیر و سلوک است. سپس با بیان داستان ابوسعید ابوالخیر  در کتاب اسرارالتوحید برداشتن گام اول در طریقت را مهم دانسته و نا امیدی در راه را نفی نمود .

دکتر نوریان سپس با تشریح نحوه شکل گیری مثنوی معنوی و آغاز آن با سرودن ۱۸ بیت اول که در بردارنده کل مفاهیم مثنوی است خواندن مثنوی از روی نسخه صحیحی که ۵ سال پس از فوت مولانا در سال ۶۷۷ و زیر نظر حسام الدین چلبی نگارش شده است را مهم بر شمرد چرا که مثنوی در طول قرون مختلف و حتی با پیشرفت روز افزون صنعت چاپ، مثنوی از تحریف، بدخوانی و غلط مصون نمانده است. دیگر ویژگی نسخه فوق که به نسخه قونیه مشهور است و در کنار آرامگاه او نگهداری می شود داشتن علایم و اعراب کلمات است همانگونه که مولوی ابیات را سروده است.

دکتر نوریان یکی از  بارزترین تفاوت نسخه قونیه و سایر نسخ را در چند بیت ابتدایی برشمرد  و چنین گفت که در نسخه اصلی آغاز مثنوی به شرح زیر است:

      بشنو این نی چون شکایت می کند                از جدائی ها حکایت می کند

                    کز نیستان تا مرا ببریده اند                    در نفیرم مرد و زن نالیده اند

اما در سایر نسخ ابیات به شرح زیر است که مفهومی غلط و دور از آنچه مولوی گفته است را بیان می دارد :

                    بشنو از نی چون شکایت می کند             از جدائی ها حکایت می کند

                    کز نیستان تا مرا ببریده اند                    از نفیرم مرد و زن نالیده اند

تفاوت این ابیات را به این گونه بیان کرد که وقتی گفته می شود بشنو از نی شارحان تفاسیر مختلفی بر نی گفته اند ، مثل:  قلم نی، حرف نفی، عقل کلی، حقیقت محمدیه، شمس تبریزی و…. ولی وقتی حرف این که اشاره به نزدیک است را در نظر بگیریم منظور خود مولوی است. مولوی خود را به نی در دست نی زن تشبیه کرده است.  سه وجه تشبیه در اینجا وجود دارد: اول به بریده شدن از نیستان به مفهموم دور افتادن از اصل، وجه تشبیه دیگر خالی بودن درون نی است که با جریان هوا به صدا در می آید و عشق به معنی تهی شدن از خود و پر شدن از معشوق است و سومین وجه شبه وابستگی به نی زن است و در واقع هر چه هست از نی زن است و مولوی بارها بدین نکته اشاره دارد.

 

 

 

 

منبع مطلب
0

ارسال پاسخ